Mon
พักผ่อน
ไม่ได้อัพไดนานมากกกกก
เนื่องจากทำงานพิเศษมา ^ ^
แรกๆก็สนุกดี หลังๆก็ยังสนุก...ซะเมื่อไหร่
หลังๆนี่ขี้เกียจมาก
เราทำได้ชม.ละ 25 บ. วันนึงพี่เค้าให้ทำแค่ 5 ชม.เองด้วย
วันนึงได้ 125 แม่ให้ตังมาทำงานก็วันละ 200 แระ
หลังเลิกเห่อ เลยไปหาอย่างอื่นที่มีประโยชน์แล้วยังได้ความรู้ทำดีกว่า ^ ^
วันเสาร์ที่ 27ไปดูหนังเรื่อง Pirates of the caribbean กับหลิวมาสนุกดี
ส่วนวันอาทิตย์ ก็ไปซ้อมทำงานมา หนุกหนานอีกเช่นกัน
วันนั้นมีคอร์สเรียนแต่งหน้าด้วย เราเรียนไปแล้วละ
ตอนนี้รับแต่งหน้ารับปริญญาด้วยนะ ติดต่อได้นะจ๊ะ
(...ล้อเล่น ยังไม่เก่งขนาดนั้น...เรียนมาลืมหมดแล้วมั้ง - -)
การได้เจอกับหลายๆประเภทเนี่ยเป็นประสบการณ์การที่ดีมากๆ
(แต่ยังไงเราก็อยากอยู่ใกล้ๆคนที่มองโลกในแง่ดีใช่มั๊ยละ
เช่นหลิวเป็นต้นไง >< )
ขอยกตัวอย่างตอนที่เราทำงานอยู่ร้านอานตี้แอน
จะมีคุณยายคนนึงชอบมาทานขนมดื่มกาแฟอยู่เป็นประจำ
แต่ละครั้งที่แกมาเนื่ยจะต้องมีปัญหาตลอด
แกพยายามสรรหาเรื่องตินู้นตินี้เสมอ
ของทุกอย่างมันมีทั้งข้อดีข้อเสียทั้งนั้นแหละ
ถ้าคนมันพยายามหาก็เจอทั้งนั้น
อ่านะหลังๆคนที่ร้านเค้าก็ชินกันแล้ว
ก็มีวันนี้นึงเรากะหลิวอยู่ที่ร้านพอดี
แกมาสั่งเพรทเซลประมาณ3-4ชิ้น
สั่งเสร็จแกก็เดินหายไปไหนไม่รู้ประมาณครึ่งชม.
แล้วเพรทเซลที่ร้านอานตี้แอนเนี่ยเค้ารับประกัน 30นาที ก็คือครึ่งชม.ใช่ม่ะ
พอคุณยายมาถึงก็โวยวายทันทีว่าขนมเหนียวแล้วจะเอาใหม่ ทั้งๆที่ยังไม่ได้จับเลยอ่ะ
อ่ะนะ ผู้จัดการก็เลยทำใหม่ให้
พอทำใหม่ให้แกก็จะเอาของเก่าไปด้วย แกบอกว่าเสียดายของ
(เสียดายแล้วไมไม่เอาไปแต่แรกอ่ะ)
พี่ที่ร้านก็เลยบอกว่าทิ้งไปแล้ว มันเหนียวไง
แกก็จะเอาให้ได้ บอกจะทิ้งทำไมให้แกซะยังดีกว่า
พอไม่ได้ของ ก็หันมาตวาดเรากะหลิวว่า มองหน้าแกทำไม
..มองหน้าลูกค้าแล้วผิดตรงไหนฟร่า
เง้อ ในชีวิตไม่มีใครเคยมองหน้าคุณเลยรึไงคะ
สรุปผลสุดท้ายแกก็ไม่ได้อันที่แกบอกว่าเหนียวหรอก โฮะๆ
ตอนนี้คุณป้ามหาภัยก็โกอินเตอร์ไปเรียบร้อยแล้ว
แกไปอยู่ที่อเมริกา
ก่อนไปแกบอกว่าจะเอาเพรทเซลที่อเมริกามาฝากด้วย
ขอไว้อาลัยแด่ร้านอานตี้แอนที่อเมริกาอย่างสุดซึ้งคะ
ตอนนี้ลาออกจากร้านอานตี้แอนมาแล้วจ้า
เวลาที่เหลือประมาณอาทิตย์นึงก็คงพักผ่อนอย่างสบายใจ ^ ^
ช่วงนี้เรากับหลิวตั้งใจจะเข้าวัดทำบุญให้มากขึ้น (มั่นใจ??)
เปิดเทอมก็จะตั่งใจเรียนให้มากขึ้นด้วย
โตแล้วเนอะ เริ่มปลงชีวิต
สุดท้าย มีความสุขมากๆนะจ๊ะ
เขียนยาวเนอะ ภูมิใจ
เนื่องจากทำงานพิเศษมา ^ ^
แรกๆก็สนุกดี หลังๆก็ยังสนุก...ซะเมื่อไหร่
หลังๆนี่ขี้เกียจมาก
เราทำได้ชม.ละ 25 บ. วันนึงพี่เค้าให้ทำแค่ 5 ชม.เองด้วย
วันนึงได้ 125 แม่ให้ตังมาทำงานก็วันละ 200 แระ
หลังเลิกเห่อ เลยไปหาอย่างอื่นที่มีประโยชน์แล้วยังได้ความรู้ทำดีกว่า ^ ^
วันเสาร์ที่ 27ไปดูหนังเรื่อง Pirates of the caribbean กับหลิวมาสนุกดี
ส่วนวันอาทิตย์ ก็ไปซ้อมทำงานมา หนุกหนานอีกเช่นกัน
วันนั้นมีคอร์สเรียนแต่งหน้าด้วย เราเรียนไปแล้วละ
ตอนนี้รับแต่งหน้ารับปริญญาด้วยนะ ติดต่อได้นะจ๊ะ
(...ล้อเล่น ยังไม่เก่งขนาดนั้น...เรียนมาลืมหมดแล้วมั้ง - -)
การได้เจอกับหลายๆประเภทเนี่ยเป็นประสบการณ์การที่ดีมากๆ
(แต่ยังไงเราก็อยากอยู่ใกล้ๆคนที่มองโลกในแง่ดีใช่มั๊ยละ
เช่นหลิวเป็นต้นไง >< )
ขอยกตัวอย่างตอนที่เราทำงานอยู่ร้านอานตี้แอน
จะมีคุณยายคนนึงชอบมาทานขนมดื่มกาแฟอยู่เป็นประจำ
แต่ละครั้งที่แกมาเนื่ยจะต้องมีปัญหาตลอด
แกพยายามสรรหาเรื่องตินู้นตินี้เสมอ
ของทุกอย่างมันมีทั้งข้อดีข้อเสียทั้งนั้นแหละ
ถ้าคนมันพยายามหาก็เจอทั้งนั้น
อ่านะหลังๆคนที่ร้านเค้าก็ชินกันแล้ว
ก็มีวันนี้นึงเรากะหลิวอยู่ที่ร้านพอดี
แกมาสั่งเพรทเซลประมาณ3-4ชิ้น
สั่งเสร็จแกก็เดินหายไปไหนไม่รู้ประมาณครึ่งชม.
แล้วเพรทเซลที่ร้านอานตี้แอนเนี่ยเค้ารับประกัน 30นาที ก็คือครึ่งชม.ใช่ม่ะ
พอคุณยายมาถึงก็โวยวายทันทีว่าขนมเหนียวแล้วจะเอาใหม่ ทั้งๆที่ยังไม่ได้จับเลยอ่ะ
อ่ะนะ ผู้จัดการก็เลยทำใหม่ให้
พอทำใหม่ให้แกก็จะเอาของเก่าไปด้วย แกบอกว่าเสียดายของ
(เสียดายแล้วไมไม่เอาไปแต่แรกอ่ะ)
พี่ที่ร้านก็เลยบอกว่าทิ้งไปแล้ว มันเหนียวไง
แกก็จะเอาให้ได้ บอกจะทิ้งทำไมให้แกซะยังดีกว่า
พอไม่ได้ของ ก็หันมาตวาดเรากะหลิวว่า มองหน้าแกทำไม
..มองหน้าลูกค้าแล้วผิดตรงไหนฟร่า
เง้อ ในชีวิตไม่มีใครเคยมองหน้าคุณเลยรึไงคะ
สรุปผลสุดท้ายแกก็ไม่ได้อันที่แกบอกว่าเหนียวหรอก โฮะๆ
ตอนนี้คุณป้ามหาภัยก็โกอินเตอร์ไปเรียบร้อยแล้ว
แกไปอยู่ที่อเมริกา
ก่อนไปแกบอกว่าจะเอาเพรทเซลที่อเมริกามาฝากด้วย
ขอไว้อาลัยแด่ร้านอานตี้แอนที่อเมริกาอย่างสุดซึ้งคะ
ตอนนี้ลาออกจากร้านอานตี้แอนมาแล้วจ้า
เวลาที่เหลือประมาณอาทิตย์นึงก็คงพักผ่อนอย่างสบายใจ ^ ^
ช่วงนี้เรากับหลิวตั้งใจจะเข้าวัดทำบุญให้มากขึ้น (มั่นใจ??)
เปิดเทอมก็จะตั่งใจเรียนให้มากขึ้นด้วย
โตแล้วเนอะ เริ่มปลงชีวิต
สุดท้าย มีความสุขมากๆนะจ๊ะ
เขียนยาวเนอะ ภูมิใจ
